Het schijnt dat wie "van het geloof van zijn vaderen" is afgedreven zoals Andries Van den Abeele in zijn "De Kinderen van Hiram" noteert, een leemte in zijn gedachtenwereld en gevoelens ziet ontstaan.

Ik begrijp natuurlijk wel de betekenis van zijn woorden, maar heb tot nu toe die "leemte" nog niet ontdekt. Er is een vermoeden dat ze ergens zit, maar misschien wordt ze voorlopig nog bedekt door het puin van een ineenstortend "geloof".

Net zoals ik reeds rond mijn twaalfde in mijn geest een - zonder het woord toen te kennen - antropologisch wereldbeeld boetseerde waarbij dit door anderen later werd geïnterpreteerd alsof ik een adept van R. Steiner zou zijn (zo overkwam mij toen de idee dat elke mens in de loop van zijn geschiedenis gewoon de totale reeds voorbije (menselijke) geschiedenis in super gecondenseerd tempo her(be)leeft zodat wij, om een voorbeeld van mijn denken te geven, bij onze pre-puberteit als het ware in de middeleeuwen van ons leven aanbelanden), zo boetseerde die zelfde geest ondertussen een ander levensmoto, waarbij "groei weg van" en dus ook en vooral "groei naar" centraal kwam te staan. Ik bouw graag met en aan mensen. Dat is op heden de "materie" waarmee ik werk en daar alles trilling is lijkt mij het midden waaruit ik groeide (de wereld van de muziek) en waarin ik momenteel ook werk, een prachtig metafoor.

"de Kinderen van de Weduwe" bereikte alvast bij mij het doel van de schrijvers: zeer aangename lectuur voor geïnteresseerden.